10 دلیلی که موجب اضطراب بچه ها از مدرسه می شود!

در این مقاله 10 دلیل مهمی که شما والدین عزیز بایستی مورد توجه قرار دهید تا فرزندتان در رابطه با مدرسه مضطرب نشود را مورد بررسی قرار داده ایم.

همه ما انتظار داریم که فرزندانمان در روز اول مدرسه هیجان زده و البته کمی مضطرب باشند. اولین گام برای آرام کردن آنها، شناسایی ترس هایشان است. در این مقاله 10 علتی که معمولا کودکان را در رابطه با مدرسه مضطرب می کند، آمده است:

1. موقعیت جدید:

اگر فرزندتان در روز اول با یک کلاس و یا یک مدرسه جدید مواجه می شود، احساس عصبی بودن در او، طبیعی است. با فرزندتان درباره آن چه که در روز اول اتفاق می افتد صحبت کنید. وقتی کودکان می دانند که چه چیزی در انتظار آن هاست، درباره آن موقعیت کمتر مضطرب می شود. به فرزندتان یادآوری کنید که همه بچه ها کمی اضطراب دارند و به او زمان بدهید تا خودش را با شرایط جدید وفق دهد. به او بگویید این شرایط خیلی زود عادی و راحت می شود. اگر امکان دارد، برنامه تان را طوری تنظیم کنید که زمان بیشتری با فرزندتان باشید، خصوصاً روزهای اول. (برای آگاهی بیشتر مطالعه مقاله 6 راه برای آماده کردن کودکان در روز اول مدرسه پیشنهاد می شود )

2. شکست:

بچه ها درباره کارهای مدرسه شان نگران می شوند، این که ممکن است تکالیف خیلی سخت باشند یا آن ها قادر به ادامه دادن نخواهند بود و یا این که وقتی از آن ها در کلاس سوال پرسیده می شود، جواب صحیح را ندانند. به فرزندتان یادآوری کنید که همه اشتباه می کنند. در نهایت او را به خاطر تلاش هایش ستایش کنید.

3. اضطراب امتحان:  

بسیاری از بچه ها از موقعیت های مربوط به امتحان می ترسند. آن ها پیش از امتحان دچار اضطراب شده و در روز امتحان نمی توانند عملکرد مناسبی داشته باشند. روشی که به آن ها کمک می کند این است که مطالعه نموده و احساس کنند که آماده امتحان هستند. به فرزندتان یادآوری کنید که درس هایش را خوانده است و اطلاعات کافی دارد و مطمئن باشد که امتحان را به خوبی سپری خواهد کرد.

(در این زمینه مشاهده اینفوگراف نحوه مقابله با استرس امتحان پیشنهاد می شود)

4. اضطراب اجتماعی:

بچه ها درباره مطابقت داشتن با دوستان، اینکه دیگران چه فکری درباره آن ها می کنند، مورد تمسخر واقع شدن و از گروه بیرون گذاشته شدن، نگران هستند. فرزندتان را تشویق کنید که به جای اجتناب کردن از موقعیت های اجتماعی با آن رو به رو شود. درباره راه های دوست یابی با او صحبت کنید. 

5. نمره:

برخی از کودکان درباره این که آیا آن ها قادر خواهند بود در درس هایشان نمره عالی بگیرند یا نه، می توانند باعث افتخار شوند و یا نمراتشان را در سطح مشخصی نگه دارند یا خیر، نگرانند. به فرزندتان یادآوری کنید که از خودش انتظار کمال نداشته باشد.

6. استرس:

بعضی از بچه ها هنگامی که حس کنند محیط مدرسه شان در هم و بر هم و سازمان نیافته است و یا انتظارات موجود از آنها در کلاس درس نامعقول است، مضطرب شده و استرس می گیرند. والدین می توانند به فرزندشان کمک کنند که با موقعیت های چالش برانگیز به طور سازنده مقابله کند. آن ها می توانند زمانی که کودک درباره مشکلش صحبت می کند، با همکاری هم یک راهکار و راه حل مشترک ارائه دهند.

7. تشکیل گروه:

آیا فرزندتان می خواهد که همیشه سرگروه باشد و در بازی ها و مسابقات مدرسه مشارکت کند و یا نمی خواهد که در بازی ها آخرین نفری باشد که یارکشی می شود. این مهم است که به او یادآوری کنید که همه انسان ها همیشه موفق نمی شوند. همیشه فرصت هایی برای مشارکت و یا بخشی از یک گروه شدن وجود دارد. 

8. فشار همسالان:

بچه ها فقط می خواهند مطابق با دوستانشان باشند، آن ها ممکن است درباره این که همکلاسی هایشان چه انتظاری از آن ها دارند، نگران باشند. فرزندتان را تشویق کنید که درباره نگرانی هایش صحبت کند. بیان کردن ترس ها در قالب کلمات ممکن است مفید باشد. در برابر این میل که مشکل فرزندتان را حل کنید مقاومت کنید در عوض با یکدیگر هم فکری کنید و راه حل های ممکن را مورد بررسی قرار دهید. به عبارت دیگر مشکل را با همکاری کودکان حل کنید نه به جای آن ها. با داشتن یک نقش فعال، کودکان یاد می گیرند که چگونه به طور مستقل یک مشکل را حل کنند.

9. زورگویی:

بچه ها درباره این که دیگران آن ها را مورد آزار و اذیت قرار دهند، نگران هستند و این می تواند به شدت ناراحت کننده باشد. نگرانی های کودکان را جدی بگیرید. به فرزندتان توضیح دهید که قلدران و زورگویان، هنگامی که سایر دانش آموزان را ناراحت می کنند، احساس قدرت می کنند. با فرزندتان درباره راه های آرام بودن بدون این که واکنشی که قلدرها و زورگوها از او می خواهند نشان دهد، صحبت کنید. با فرزندتان نادیده گرفتن سخنان تمسخرآمیز و آزاردهنده، دور شدن از موقعیت و کمک گرفتن از یک بزرگسال را تمرین کنید.

10. موقعیت خانه:

گاهی اوقات دلیلی که یک کودک نمی خواهد به مدرسه برود، در واقع هیچ ربطی به مدرسه ندارد. کودکان ممکن است احساس کنند که به خاطر فشار روحی یا افسردگی مادر یا پدر و یا تاثیر چیز دیگری بر خانواده، نیاز است در خانه بمانند. اگر چنین است باید پاسخ را در مشکلات خانوادگی جستجو کرد.

در نهایت اگر ترس و اضطراب در طول سال تحصیلی ادامه داشت، به معلم فرزندتان اطلاع دهید. در اغلب مدارس، یک مشاور راهنما یا مددکار اجتماعی و یا یک روانشناس حضور دارد که با کودکان صحبت کند و به آن ها برای غلبه بر ترس و اضطرابشان کمک کند.

منبع:

وب سایت education

ارسال دیدگاه های شما :
تصویر جدید

لیست نظرات

نظری ثبت نشده است.